karakedi.coppier.org

Nerden başlıyım karar veremedim şimdi..
Geçen hafta kalktım Zonguldak’a gittim canıma tak etti Ankara artık..Böyle zile bastım Pazar akşamı kimseyi beklemiyorlar böyle ben çıkıyorum merdivenleri..Babam gördüm beni böyle suratımabakıyor..”Baba ben geldim” falan diyorum böyle bir iki saniye şok etkisinde baktı suratıma..Sonraa “ana eşşşoğğeşşek nerden çıktın” dedi.Ehh baba yetmiş de olsan hiç değişmicen diye geçirdim aklımdan Büşra küstü habersiz geldim diye Neyse güzeldi işte,,ne güzeli süperdi..Çohh özzlemişim yahu..
Derslerimin çakıştığını söylemiştim evet…Bu yüzden ingilizce 102 section ımı değiştirmek zorunda kaldım..81.section a geçtim..Geçmez olaydım..Ya bütün sınıf erkek bildiğin böyle girdim sınıfa ama başımdan aşağıya kaynar sular döküldü..Ya hayır normalde erkeklerle konuşmam yok ı-ıhh gibi bir takıntım yoktur ama bütün sınıf elektrik-elektronik mühendisliği ve erkek olunca kendimi mal gibi hissettim ya..Böyle eğitim fakültesindeki kız yoğunluğuna alıştım sanırım..O yüzden..Neyse girdim sınıfa allam moralim bozuldu yani böyle hani kendimi ağlamamak için zor tutuyorum ne derdim varsa..Annemi aradım ona çemkiriyorum “aanneeaaaa napcaam ben burda yaaaa”….?!!! Annem de güya beni teselli edecek..”Olsun kızım sen şimdi onların gözdesi olursun tek kızsın” falan..ben iyice çöküyorum..Adamların çoğu İngilizce 101den muaf olmuş onlarla aynı sınıftayım..Resmen psikolojik bunalımdayım böyle..Derse gitmek istemiyorum falan..Neyse artık..Bora diye bir çocuk var bir tek onla konuşuyorum..Çocukta tam böyle elektronikçi tipi var..Gözlüklü falan..Onunla konuşmamın sebebi de ilk derste kağıt yetmedi benimkine bakabilirsin dedi..Napıyım ben de cıkk olmaz mı dicem.Olur dedim.Böyle..

Yurtta kalmamanın, evci çıkmanın, dışarlarda sürtmenin dibine vurdum..Bildiğiniz gibi değil..Böyle Ceron’la Starbucks senin Tabu benim Mado bizim hepimizin şeklinde emperyalizmin kucağına attık kendimizi..Hatta odtü deki insanlarla Gazi de okuyan Ceren sayesinde tanıştım öyle ortamlarımız bile oldu..

Şimdide bu kadar gezme tozma yeter dedim ve kendimi verdim derslerin kucağına..Önümdeki kitapların arasında yer bulamadım bilgisayarı üstüne koydum..Sıcacık oldular valla..Neyse 15:40 dersim var..

Hee bu arada bir adet öğrencim vardı Dikmen’de şimdi iki oldular haftada toplam altı saat ders veriyorum..Yorucu oluyorlar ama napıyım..Deneyimi markette satmıyorlar ki gidip satın alayım..

Lily Allen’ında dibine vurdum..Normalde ingiliz aksanından haz etmem ama ne bileyim..Çohh iyi bu kız yaaa

Ehh yeter benden bu kadar ders çalışmam,duşa girmem,süslenmem ve derse gitmem lazım..
Kendinize çokk dikkat edin..
Kalın sağlıcakla..

Enn dipp notla düzelt beni: 7 Mart’ta doğum günü olan arkadaşım unutmadım merak etme..Hafta sonu görüşürüz..

Yorganın altına saklanmış,göz yaşlarımın artık yastığımı ıslatmasına artık bir son vermesini dilerken 13 yaşında ilk sevgilisinden ayrılmış o küçük halime döndüğümü farkediyorum.Artık bitsin diyorum,kalbimi birileri oyuyor benden habersiz ve ben buna artık dayanamıyorum.Ellerimi göğsümün üzerinde birbirine kenetliyorum,ölürken hep bu şekilde gömülecekmişiz gibi hayal ederdim,üzerimdeki yorganın toprak olmasını istiyorum,nefesimi tutuyorum,,boğazımı yakıyor biliyorum,gözlerimi de ama nefesimi tutup yorganın toprak olmasını ve bu acıya artık bir son vermesini bekliyorum.Olmuyor,ona kadar sayıyorum,,elliye kadar sayıyorum,,bekliyorum bekliyorum olmuyor..Ağlamayı kesemiyorum bir türlü,canım yanıyor,,bu acı hiç bitmicek diye düşünüyorum.Ben büyücem ama bu acı hiç geçmicek..Ya ben ölücem ya bu acı hiç bitmicek..

Şimdi yıllar sonra yorganı kafama kadar çekmiş,içerden gelen televizyon sesini kulaklarım benden habersiz yok sayarken fark ediyorum ki,,ne bu acı sonsuza dek sürecek diğerleri gibi,,ne ben acımı yaşarken ölücem.Hiç bir şey olmıcak,ağlıcam,üzülcem,yataktan çıkmak istemicem..ama bitecek her şey gibi..güzel yada çirkin biticek işte.

Şimdi nasıl 13 yaşındaki kıza bakıp gülümsüyorsam ama yine de bir parçam hala ondaysa..Yıllar sonra yirmi yaşındaki kıza bakıp gülümsicem,umuyorum.