Yorganın altına saklanmış,göz yaşlarımın artık yastığımı ıslatmasına artık bir son vermesini dilerken 13 yaşında ilk sevgilisinden ayrılmış o küçük halime döndüğümü farkediyorum.Artık bitsin diyorum,kalbimi birileri oyuyor benden habersiz ve ben buna artık dayanamıyorum.Ellerimi göğsümün üzerinde birbirine kenetliyorum,ölürken hep bu şekilde gömülecekmişiz gibi hayal ederdim,üzerimdeki yorganın toprak olmasını istiyorum,nefesimi tutuyorum,,boğazımı yakıyor biliyorum,gözlerimi de ama nefesimi tutup yorganın toprak olmasını ve bu acıya artık bir son vermesini bekliyorum.Olmuyor,ona kadar sayıyorum,,elliye kadar sayıyorum,,bekliyorum bekliyorum olmuyor..Ağlamayı kesemiyorum bir türlü,canım yanıyor,,bu acı hiç bitmicek diye düşünüyorum.Ben büyücem ama bu acı hiç geçmicek..Ya ben ölücem ya bu acı hiç bitmicek..
Şimdi yıllar sonra yorganı kafama kadar çekmiş,içerden gelen televizyon sesini kulaklarım benden habersiz yok sayarken fark ediyorum ki,,ne bu acı sonsuza dek sürecek diğerleri gibi,,ne ben acımı yaşarken ölücem.Hiç bir şey olmıcak,ağlıcam,üzülcem,yataktan çıkmak istemicem..ama bitecek her şey gibi..güzel yada çirkin biticek işte.
Şimdi nasıl 13 yaşındaki kıza bakıp gülümsüyorsam ama yine de bir parçam hala ondaysa..Yıllar sonra yirmi yaşındaki kıza bakıp gülümsicem,umuyorum.
It’s sad but it’s true how society says her life is already overThere’s nothing to do and there’s nothing to say
‘Til the man of her dreams comes along
Picks her up and puts her over his shoulder
It seems so unlikely in this day and age